«Ερωτική πράξη! Μοιάζει άλλωστε η ζωγραφική με την ερωτική πράξη όσον αφορά τη μέγιστη ένταση στην οποία βρίσκεσαι και νιώθεις για τον άλλον ή για το άλλο, δηλαδή το έργο που έχεις απέναντί σου! Η ένταση της επιθυμίας στη ζωγραφική ξεπηδάει απρόσκλητα από τις χαραμάδες των αντιθέσεων, τα σβησίματα, τις ανατροπές, τις διορθώσεις και τις επαναλήψεις». Συνεχίστε την ανάγνωση…

«Το δυσκολότερο είναι η εξόρυξη των εικόνων από μέσα μας», δήλωνε ο ίδιος ο καθηγητής γλυπτικής στην ΑΣΚΤ Γιώργος Λάππας (1950-2016), ειδικά αν είναι «σιδερένιες εικόνες», όπως αυτές που συνθέτουν την εγκατάσταση «Εγκιβωτισμός – Mappemonde», με τις οποίες εγκαινιάζει τη λειτουργία της στην Αθήνα η Γκαλερί  Citronne, η οποία, όπως την οραματίζεται η δημιουργός της Τατιάνα Σπινάρη – Πολλάλη, προεκτείνεται από τον Τόπο, τον Πόρο, στα Δίκτυα ανά τον κόσμο, από τη μητρόπολη, με κεντρική ιδέα τη συνέχεια των έργων που αναμετρώνται με τον χρόνο και τον νικούν. Συνεχίστε την ανάγνωση…

Ασημένιο στέφανο γάμου από τη Μικρά Ασία, νυχτικό με λευκοκέντημα από την Κωνσταντινούπολη, πλουμισμένη ρόκα από τη Μακεδονία, σιδεροπρίονο, κουνιστό αλογάκι, χρυσοκέντητο μαξιλάρι από τα Ιωάννινα, θραύσμα από πλακάκι της Κιουτάχειας, «καλτσόξυλο», ξυλόγλυπτος σταυρός ευλογίας. Δεν προσέφεραν απλώς καλό έργο, αλλά διηγούνται και ιστορίες από άλλες εποχές. Κι έτσι κέρδισαν επαξίως περίοπτη θέση στις προθήκες του Μουσείου Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, το οποίο εορτάζει έναν αιώνα ζωής. Αλλά δεν εξαντλήθηκαν εκεί. Η εσωτερική ακτινοβολία τους καλά κρατεί και έχει τη δύναμη να εμπνεύσει καινούργιες ιστορίες στους αενάως ευαίσθητους στα μηνύματα των καιρών καλλιτέχνες. Τα τεκμήρια της νέας ζωής των εκθεμάτων του Μουσείου παρουσιάζονται στο Τζαμί Τζισδαράκη, στην πλατεία Μοναστηρακίου, έως τις 28 Φεβρουαρίου. Συνεχίστε την ανάγνωση…

Εικονογράφηση Ειρήνη Ηλιοπούλου για την eudemonia.gr

«Παλικάρι, παλικάρι, να ’ρκεται με το καράβι» φώναζε τότε στο νησί η ναννά (νονά) η Φουλιά όταν μας έβλεπε να ερχόμαστε από μακριά και μας καμάρωνε. Είχε γεννηθεί μέσα στην εποχή των καραβιών – τέλη 19^ου , αρχές 20^ου αιώνα – όταν η πιο αξιοζήλευτη θέση στην κοινωνία της Κάσου, ήταν να έχεις δικό σου καράβι και να «οργώνεις» τα πέλαγα. Συνεχίστε την ανάγνωση…

Κοντεύουν τριάντα χρόνια που κάνω Χριστούγεννα Στο Χριστό στο Κάστρο με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
– Το Γιάννη το Νυφιώτη, και τον Αργύρη της Μυλωνούς, τους έκλεισε το χιόνι απάν’ στο Κάστρο, τ’ πέρα πάντα στο Στοιβωτό τον ανήφορο· τ’ ακούσατε;
Ούτως ωμίλησεν ο παπα-Φραγκούλης ο Σακελλάριος, αφού έκαμε την ευχαριστίαν του εξ οσπρίων κι’ ελαιών οικογενειακού δείπνου, την εσπέραν της 23 Δεκεμβρίου του έτους 186…

Συνεχίστε την ανάγνωση…

Από τη μόνη και μοναδική, σύντομη, συνομιλία μου με τον Κώστα Πανιάρα μου έμεινε η ευτυχισμένη ενέργεια που σκορπούσε με έντονες χειρονομίες γύρω του. Αυτήν ακριβώς που εκτοξεύουν στο αγέρα τα έργα του, πίνακες και γλυπτά, που εκτίθενται στην αυλή των θαυμάτων και στους πάλλευκους τοίχους της γκαλερί Citronne, και ανάμεσα στα αρχαία γλυπτά του Αρχαιολογικού Μουσείου του Πόρου. Πλατιές, μονοχρωματικές συνήθως, χειρονομίες δημιουργούν ανήσυχες, ανοιχτές, κόκκινες, πράσινες, μπλε, θάλασσες που κυματίζουν και λαμπερά γλυπτά που κάνουν περίοπτα σινιάλα στον αύριο. Πολύχρωμη, αδρή, ευτυχία. Συνεχίστε την ανάγνωση…

Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες λείπουν συνήθως σε αέναο ταξίδι για σπουδές. Έτσι κερδίζουν την αθανασία. Κι ο σπουδαίος γλύπτης Γιώργος Λάππας – ασυγκράτητος οδοιπόρος, ταξιδευτής και περιηγητής των ανθρωπίνων τόπων – έφυγε φορτωμένος  το σακίδιο με αυτιά ένα χρόνο τώρα, και δεν σκοπεύει να γυρίσει πίσω στον κόσμο ετούτο. Παραμένει, όμως, μεταξύ μας, στον κόσμο των αισθήσεων. Συνεχίστε την ανάγνωση…