Το φαγητό μας είναι απλό, χωριάτικο, μπορεί να μην σας αρέσει, μας είπε η κυρία Αφροδίτη και επικεντρώθηκε ξανά στον αριστοτεχνικό χειρισμό της φυλλόβεργας. Μα, ίσα-ίσα κυρία Αφροδίτη, γι αυτό είναι νόστιμα τα φαγητά σας, γιατί είναι «χωριάτικα». Συνεχίστε την ανάγνωση…

Είναι άγνωστη λέξη του ελληνικού γαστρονομικού λεξιλογίου, αλλά με διάφορες παραλλαγές υπάρχει σε πολλούς τόπους. Η κοιλιά, το στομάχι και τα χοντρά έντερα του αρνιού ή του ριφιού, γεμιστά με μέρη της συκωταριάς ή ολόκληρη τη συκωταριά, το συκώτι, τους πνεύμονες και την σπλήνα, μαζί με ρύζι και μπαχαρικά, τα συστατικά της γέμισης των μπουστιών της Κάσου. Αν και τώρα η ευρωπαϊκή νομοθεσία έχει εξοβελίσει από το τραπέζι μας τα εντόσθια και τα κεφαλάκια, εν τούτοις, σε περασμένους καιρούς, αυτά ήσαν οι παράπλευρες απολαύσεις του μεγάλου γεγονότος της ύπαρξης ενός σφαγίου. Σε αυτή τη γιορτή, τίποτε δεν ήταν άχρηστο και όλα μπορούσαν να γίνουν ένα νόστιμο έδεσμα. Συνεχίστε την ανάγνωση…

Τα πιτιά είναι για να τρώγονται στο χέρι, ενώ η πίτα είναι φαγητό του τραπεζιού, ιδιαιτέρως τις ημέρες της νηστείας. Γι’ αυτό η μικρή αδερφή μου που μένει στην Κάσο, η Ευδοκία, έκανε σήμερα όχι μια λαχανόπιτα, αλλά δυο. Μια για εκείνη και μια για εμένα. Οι δύο πίτες στον ηλεκτρικό φούρνο του σπιτιού, ζητούν μια ιδιαίτερη φροντίδα στο ψήσιμο. Παλιά, τις έβαζαν στον φούρνο που πύρωναν με τα ξύλα, μαζί με τα πιτιά ή τα ψωμιά. Ήταν η γεύση της μυρωδιάς του καμένου ξύλου και του ψωμιού που ψήνεται και ευωδιάζει τον αγέρα. Συνεχίστε την ανάγνωση…