Εικονογράφηση Ειρήνη Ηλιοπούλου για την eudemonia.gr

«Παλικάρι, παλικάρι, να ’ρκεται με το καράβι» φώναζε τότε στο νησί η ναννά (νονά) η Φουλιά όταν μας έβλεπε να ερχόμαστε από μακριά και μας καμάρωνε. Είχε γεννηθεί μέσα στην εποχή των καραβιών – τέλη 19^ου , αρχές 20^ου αιώνα – όταν η πιο αξιοζήλευτη θέση στην κοινωνία της Κάσου, ήταν να έχεις δικό σου καράβι και να «οργώνεις» τα πέλαγα. Συνεχίστε την ανάγνωση…

Τέχνη σημαίνει ζωή· καθώς μέσα στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου απλωνόταν στον ιστορικό χώρο «Η ματιά του συλλέκτη», με έργα σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής και γλυπτικής από τη Συλλογή του Σωτήρη Φέλιου, έξω η πλατεία με την ενετική κρήνη του Φραγκίσκο Μοροζίνη, τα θρυλικά Λιοντάρια, έσφυζε από τις διάφορες εντάσεις της ζωής στο Ηράκλειο. Παλλόταν δυναμικά και ρυθμικά ο χαρακτήρας της πόλης, αυτός που η αντιδήμαρχος πολιτισμού Αριστέα Πλεύρη συνέπτυξε κάτω από τον τίτλο, το Ηράκλειο των πέντε συν ενός πολιτισμών. Των χαρμόσυνων προϊστορικών πολιτισμών, του Αραβικού, του Βυζαντινού, του Ενετικού, του Οθωμανικού και του σύγχρονου Ελληνικού πολιτισμού.

Συνεχίστε την ανάγνωση…

Ασημένιο στέφανο γάμου από τη Μικρά Ασία, νυχτικό με λευκοκέντημα από την Κωνσταντινούπολη, πλουμισμένη ρόκα από τη Μακεδονία, σιδεροπρίονο, κουνιστό αλογάκι, χρυσοκέντητο μαξιλάρι από τα Ιωάννινα, θραύσμα από πλακάκι της Κιουτάχειας, «καλτσόξυλο», ξυλόγλυπτος σταυρός ευλογίας. Δεν προσέφεραν απλώς καλό έργο, αλλά διηγούνται και ιστορίες από άλλες εποχές. Κι έτσι κέρδισαν επαξίως περίοπτη θέση στις προθήκες του Μουσείου Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, το οποίο εορτάζει έναν αιώνα ζωής. Αλλά δεν εξαντλήθηκαν εκεί. Η εσωτερική ακτινοβολία τους καλά κρατεί και έχει τη δύναμη να εμπνεύσει καινούργιες ιστορίες στους αενάως ευαίσθητους στα μηνύματα των καιρών καλλιτέχνες. Τα τεκμήρια της νέας ζωής των εκθεμάτων του Μουσείου παρουσιάζονται στο Τζαμί Τζισδαράκη, στην πλατεία Μοναστηρακίου, έως τις 28 Φεβρουαρίου. Συνεχίστε την ανάγνωση…

Οι σπουδαίοι καλλιτέχνες λείπουν συνήθως σε αέναο ταξίδι για σπουδές. Έτσι κερδίζουν την αθανασία. Κι ο σπουδαίος γλύπτης Γιώργος Λάππας – ασυγκράτητος οδοιπόρος, ταξιδευτής και περιηγητής των ανθρωπίνων τόπων – έφυγε φορτωμένος  το σακίδιο με αυτιά ένα χρόνο τώρα, και δεν σκοπεύει να γυρίσει πίσω στον κόσμο ετούτο. Παραμένει, όμως, μεταξύ μας, στον κόσμο των αισθήσεων. Συνεχίστε την ανάγνωση…

Κοντεύουν τριάντα χρόνια που κάνω Χριστούγεννα Στο Χριστό στο Κάστρο με τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
– Το Γιάννη το Νυφιώτη, και τον Αργύρη της Μυλωνούς, τους έκλεισε το χιόνι απάν’ στο Κάστρο, τ’ πέρα πάντα στο Στοιβωτό τον ανήφορο· τ’ ακούσατε;
Ούτως ωμίλησεν ο παπα-Φραγκούλης ο Σακελλάριος, αφού έκαμε την ευχαριστίαν του εξ οσπρίων κι’ ελαιών οικογενειακού δείπνου, την εσπέραν της 23 Δεκεμβρίου του έτους 186…

Συνεχίστε την ανάγνωση…

Τίνος είναι η γαλάζια πατρίδα; Δική μου! Τα χωρικά μου ύδατα, αν και ποντοπόρος, και κοσμοπολίτης. Πάντα ήταν δική μου. Από τότε που οι λέξεις «γαλάζια» και «πατρίδα» αποθεώθηκαν στη γλώσσα μου, τη γλώσσα του Ομήρου, και μετουσιώθηκαν, ως εκ θαύματος, σε έννοιες, φιλοσοφία και ιδεολογία. Που σήκωσαν κεφάλι με νόημα, πάνω από τον γραμματικό τύπο και την ηχώ τους, εκτός των περιθωρίων των λεξικών. Που δεν περιγράφουν τυπικά κάτι που θέλουμε να πούμε, αλλά αυτό που εννοούμε, αυτό που νοιώθουμε, αυτό που πιστεύουμε· και το μετουσιώνουν σε όνειρα, ιδανικά, αξίες, Ιστορία. Συνεχίστε την ανάγνωση…